ในโลกธุรกิจต้นทุนที่กัดเซาะผลประกอบการมากที่สุดมักไม่ใช่ตัวเลขบนงบดุลที่มองเห็นได้ชัด แต่คือ “ต้นทุนแฝง” ที่ผู้ประกอบการต้องแบกรับซ้ำซ้อน โดยเฉพาะสวัสดิการด้านสุขภาพที่องค์กรต้องควักกระเป๋าซื้อประกันเอกชนพ่วงให้พนักงาน ทั้งที่ในความเป็นจริงนายจ้างและลูกจ้างต่างก็ต้องส่งเงินสมทบเข้ากองทุนประกันสังคมอยู่ทุกเดือน จนเกิดเป็นคำถามที่คาใจคนทำธุรกิจมาตลอดคือ ทำไมต้องจ่ายเบิ้ลสองต่อ? และเงินก้อนมหึมาที่ถูกหักส่งเข้าระบบถูกนำไปใช้อย่างคุ้มค่าแค่ไหน?

ซึ่งทั้งหมดกลายเป็นจุดตั้งต้นที่ “สารี อ๋องสมหวัง” ผู้สมัครผู้แทนฝ่ายนายจ้าง หมายเลข 59 ในสนามเลือกตั้งคณะกรรมการประกันสังคม ซึ่งสวมหมวกอีกใบในฐานะเลขาธิการสภาผู้บริโภค ได้เสนอแนวทางแก้ไขผ่าน 3 นโยบายหลัก โดยไม่ได้พูดแค่เรื่องสิทธิผู้ประกันตน แต่ยังไปแตะ 3 ต้นทุนสำคัญของภาคธุรกิจ ทั้งค่ารักษาพยาบาลที่ซ้ำซ้อน ประสิทธิภาพเงินกองทุน และภาระระยะยาวของระบบประกันสังคม

เริ่มต้นจากโจทย์แรกคือ การปลดล็อกภาระต้นทุนซ้ำซ้อนด้านประกันสุขภาพ ที่พุ่งเป้าไปที่การทบทวนสวัสดิการสุขภาพเอกชน โดยดึงระบบประกันสังคมให้มีมาตรฐานและสิทธิประโยชน์ที่ครอบคลุมพอ จนภาคธุรกิจไม่ต้องซื้อประกันสุขภาพทับซ้อนให้พนักงานอีกต่อไป พร้อมทั้งกดดันให้ภาครัฐเร่งสะสางหนี้ค้างจ่ายที่มีต่อกองทุนให้ครบถ้วนและรวดเร็ว เพื่อคืนสภาพคล่องและความมั่นคงทางการเงิน นายจ้างจึงไม่ได้แค่ลดภาระค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น แต่ได้ร่วมสร้างสวัสดิการที่สะท้อนความเชื่อมั่นให้ลูกจ้างกลับคืนมา

โจทย์ข้อที่สองพุ่งเป้าไปที่ การผ่าตัดประสิทธิภาพและความโปร่งใสของสำนักงานประกันสังคม ภายใต้สัจธรรมที่ว่าเงินทุกบาทในกองทุนคือหยาดเหงื่อจากเงินสมทบ การมีตัวแทนที่กล้าเข้าไปตรวจสอบประสิทธิภาพการใช้จ่าย ปิดช่องว่างรายจ่ายที่ไม่สอดคล้องกับภารกิจ และเปิดเผยข้อมูลทางการเงินอย่างเป็นระบบ จะช่วยสร้างหลักประกันว่าเม็ดเงินของนายจ้างและผู้ประกันตนจะไม่ถูกใช้อย่างสูญเปล่า แต่ถูกบริหารภายใต้ธรรมาภิบาลสูงสุด
นอกเหนือจากการลดต้นทุนเฉพาะหน้าแล้ว ในมุมมองเชิงยุทธศาสตร์ระยะยาวการบริหารกองทุนยังต้องมองข้ามช็อตไปที่ความมั่นคงของระบบนิเวศแรงงานทั้งหมด เพราะโครงสร้างประกันสังคมที่ดีไม่ได้ทำหน้าที่เพียงแค่ดูแลยามเจ็บป่วย แต่ยังต้องรองรับแรงกระแทกจากโครงสร้างประชากรที่กำลังเปลี่ยนผ่านสู่สังคมผู้สูงอายุอย่างรวดเร็ว การผลักดันให้กองทุนมีความแข็งแกร่งทางการเงิน จึงเป็นเกราะคุ้มกันไม่ให้เกิดภาระก้อนใหญ่ที่อาจสะท้อนกลับมาเป็นต้นทุนแฝงของภาคธุรกิจในอนาคต

นอกจากนี้ ความท้าทายที่แท้จริงของการเป็นตัวแทนฝ่ายนายจ้างในยุคนี้ไม่ใช่แค่การเข้าไปเป็นเสียงสะท้อนในห้องประชุม แต่คือความสามารถในการเชื่อมโยง “ผลประโยชน์ของกิจการ” เข้ากับ “ความผาสุกของแรงงาน” ให้เดินหน้าไปพร้อมกันได้อย่างสมดุล เพราะในท้ายที่สุดแล้ว องค์กรธุรกิจไม่สามารถเติบโตอย่างยั่งยืนได้ท่ามกลางสังคมที่แรงงานไร้หลักประกัน และการเข้าไปรื้อโครงสร้างและตรวจสอบการบริหารเงินอย่างโปร่งใส จึงเป็นการลงทุนทางสังคมที่คุ้มค่าที่สุด ในการสร้างเสถียรภาพให้กับระบบเศรษฐกิจภาพรวม

และโจทย์ข้อสุดท้ายคือ การปักหมุดบำนาญชราภาพ 9,000 บาท โดยข้อเสนอดังกล่าวมีแนวทางนำเงินสมทบส่วนที่เพิ่มขึ้น 125 บาท ไปสมทบกับบำนาญชราภาพ เพื่อผลักดันเป้าหมายให้คนทำงานได้บำนาญ 9,000 บาทต่อเดือนในวัยเกษียณ แม้ว่าในประเด็นนี้ยังต้องพิจารณารายละเอียดด้านเงื่อนไขสิทธิและความยั่งยืนทางการเงินของกองทุน แต่การที่แรงงานมีหลักประกันในวัยเกษียณที่ดีและมั่นคง อาจช่วยลดความกังวลเรื่องอนาคต เสริมสร้างขวัญกำลังใจและความผูกพันของลูกจ้างต่อองค์กร ซึ่งล้วนเกี่ยวข้องกับประสิทธิภาพการทำงานและเสถียรภาพของธุรกิจในระยะยาว

จากค่าประกันสุขภาพที่นายจ้างต้องจ่ายซ้ำ ไปจนถึงเงินสมทบที่ต้องถูกตรวจสอบทุกบาท และบำนาญที่แรงงานคาดหวังในวันเกษียณ ทั้ง 3 นโยบายของสารีจึงเชื่อมโยงกับโจทย์เดียวกัน คือ “ทำอย่างไรให้เงินที่ภาคธุรกิจและแรงงานร่วมกันจ่ายเข้าสู่ระบบ กลับมาเป็นสวัสดิการที่คุ้มค่า โปร่งใส และเพียงพอต่อการสร้างหลักประกันชีวิต โดยไม่ผลักภาระต้นทุนกลับไปยังนายจ้างและลูกจ้างในอนาคต” ซึ่งเป็นประเด็นสำคัญที่ต้องพิจารณาในการเลือกตั้งบอร์ดประกันสังคมครั้งนี้

การเลือกตั้งผู้แทนฝ่ายนายจ้างและฝ่ายผู้ประกันตน เพื่อเป็นกรรมการในคณะกรรมการประกันสังคม ประจำปี 2569 จะมีขึ้นในวันอาทิตย์ที่ 27 กันยายน 2569 เวลา 08.00 – 16.00 น. เพื่อคัดเลือกผู้แทนเข้าสู่คณะกรรมการฝ่ายละ 7 คน โดยผู้มีสิทธิสามารถเลือกผู้สมัครได้สูงสุด 7 หมายเลข และไม่จำเป็นต้องลงทะเบียนล่วงหน้าตามหลักเกณฑ์ที่ปรับปรุงใหม่ ทั้งนี้ สำนักงานประกันสังคมได้เปิดเผยรายชื่อและหมายเลขผู้สมัคร พร้อมรายละเอียดกระบวนการเลือกตั้งแล้ว โดยผู้มีสิทธิสามารถตรวจสอบรายชื่อและสถานที่ลงคะแนนผ่านช่องทางของสำนักงานประกันสังคมก่อนวันเลือกตั้ง.